آرتور ایگناتیوس کانن دویل (Arthur Conan Doyle) در ۲۲ مه ۱۸۵۹ در ادینبرو به دنیا آمد، به خانواده‌ای با استعداد هنری اما ناپایدار مالی؛ پدرش، چارلز، با الکلیسم و بستری شدن در بیمارستان دست و پنجه نرم می‌کرد و این مسئله نگرانی دائمی دویل را درباره احترام و تأمین مالی شکل داد. او پزشکی را در دانشگاه ادینبرو تحت نظر جوزف بل تحصیل کرد، که مشاهده تشخیصی او از سرنخ‌های کوچک بعداً الهام‌بخش روش‌های استدلال شرلوک هولمز شد. فقر دانشجویی دویل را وادار کرد تا به عنوان دستیار پزشکی در سفر شکار نهنگ آرکتیک به نام هوپ در سال ۱۸۸۰ کار کند و بعداً به عنوان جراح کشتی در SS مایومبا به غرب آفریقا، ماجراجویی‌هایی که مواد لازم برای داستان‌های دریایی و واقع‌گرایی پزشکی را تأمین کرد. پس از تأسیس یک مطب عمومی در ساوت‌سی با موفقیت متوسط، او شروع به انتشار داستان‌های تخیلی در مجلات کرد در حالی که منتظر بیماران بود و نوشتن را به عنوان درآمد جانبی در نظر می‌گرفت که به زودی تهدید به سایه‌افکنی بر پزشکی کرد. مطالعه در قرمز، که هولمز و دکتر جان واتسون را معرفی کرد، در سال ۱۸۸۷ در سالنامه کریسمس بی‌تون منتشر شد و منطق پزشکی را با جو زنده لندن و زیرپرده‌ای از غرب آمریکا ترکیب کرد. دویل هولمز را بر اساس بل مدل‌سازی کرد، اما عجیب‌وغریب بودن، استفاده از کوکائین، نواختن ویولن و بی‌احترامی به آداب اجتماعی معمول را تقویت کرد و شخصیتی خلق کرد که خوانندگان همزمان آن را تحسین‌برانگیز و نگران‌کننده می‌یافتند. هویت دوگانه ادینبرو—سکونت پرسبیترینی و شهر قدیمی گوتیک—جوهای او را از مه، نور گاز و ابهام اخلاقی permeates می‌کند. ازدواج با لوئیزا هاوکینز و رابطه بعدی با ژان لکی، که پس از مرگ لوئیزا با او ازدواج کرد، پیچیدگی‌های خانگی ویکتوریایی را منعکس می‌کند که او معمولاً در نظرات عمومی‌اش خصوصی نگه می‌داشت. تا اوایل دهه ۱۸۹۰، محبوبیت هولمز شروع به محدود کردن آرزوی دویل برای به یاد سپردن به عنوان نویسنده ادبیات تاریخی کرد.

دویل ده‌ها داستان کوتاه هولمز و چهار رمان نوشت، از جمله نشانه چهار، هوند باکرویل و دره ترس، و مشاور کارآگاهی را ساخت که بلاغت استنتاجی‌اش خوانندگان را در سراسر جهان مجذوب خود کرد. لوله هولمز، کلاه دشت—که توسط تصاویر سیدنی پاگت محبوب شد—و نشانی در ۲۲۱B خیابان بیکر به نمادهای فرهنگی تبدیل شدند حتی زمانی که خود دویل از تسلط تجاری کارآگاه خسته شد. در آخرین مشکل، دویل سعی کرد هولمز را در نبرد با پروفسور موریارتی در آبشار رایشنباخ به قتل برساند، اما تحت فشار شدید عمومی او را دوباره زنده کرد. هوند باکرویل، که قبل از بازگشت هولمز تنظیم شده بود، نشان داد که دویل می‌تواند ترس گوتیک را در چارچوب منطقی حفظ کند و بر ادغام‌های ترس و معما تأثیر گذاشت. فراتر از هولمز، دویل رمان‌های تاریخی مانند شرکت سفید، داستان‌های علمی تخیلی از جمله دنیای گمشده با شخصیت پروفسور چلنجر و شعرهایی درباره جنگ و امپراتوری نوشت. او به عنوان پزشک در جنگ بوئر خدمت کرد، جزوه‌های تأثیرگذاری در دفاع از رفتار بریتانیا نوشت و به دلیل کارهای تبلیغاتی به مقام شوالیه نائل آمد نه تنها به خاطر ادبیات. ورزش او را مجذوب کرد: او کریکت بازی کرد، از بوکس حمایت کرد و بعداً به المپیک‌ها افتخار کرد؛ او همچنین تلاش کرد تا به عنوان نامزد اتحادیه برای پارلمان بایستد، اما موفق نشد. انتشار سریالی در مجله استرند هولمز را به فرهنگ انبوه تصویری پیوند زد و خوانندگان در سراسر جهان را آموزش داد که انتظار قسمت‌های ماهانه و حل و فصل‌های تعلیق‌آمیز را داشته باشند. نثر دویل به وضوح توضیح سرنخ‌ها، کنوانسیون‌های معمایی عادلانه و روایت وفادار واتسون را ترجیح می‌داد، الگوهایی که از آگاتا کریستی تا رویه‌های پلیسی مدرن تقلید می‌شوند.

کانن دویل همچنین با اعتقاد به علل عمومی پرداخت و به چالش کشیدن محکومیت جورج ادالجی در یک اشتباه قضایی با بار نژادی و دفاع از بی‌گناهی اسکار اسلاتر، یک یهودی آلمانی‌تبار که به اشتباه به قتل در اسکاتلند متهم شده بود، پرداخت. این تلاش‌ها از تکنیک‌های تبلیغاتی هولمز استفاده کردند—جزوه‌ها، ستون‌های روزنامه، بازنگری‌های پزشکی—تا بر مقامات فشار بیاورند و پیش‌بینی‌کننده پروژه‌های بی‌گناهی بعدی بودند. پس از دست دادن‌های شخصی در جنگ جهانی اول، از جمله پسرش کینگزلی، دویل به یک صدای پیشرو برای روح‌گرایی تبدیل شد و به طور بین‌المللی درباره ارتباط با مردگان سخنرانی کرد و طرفدارانش را از جستجوی منطقی‌اش برانگیخت. عکس‌های پری‌ها در کاتینگی، که دویل در کتاب آمدن پری‌ها از آن دفاع کرد، بعداً به عنوان حقه‌ای توسط شرکت‌کنندگان پذیرفته شد و شهرت علمی او را در میان شک‌گرایان آسیب زد. او در ۷ ژوئیه ۱۹۳۰ در کروبر، ساسکس درگذشت، اما هولمز از طریق اقتباس‌های فیلم، رادیو و تلویزیون از بیزیل راثبون تا بندیکت کامبربچ ادامه یافت. ادغام مشاهده پزشکی، معمای سریالی و مدرنیته شهری دویل کنوانسیون‌هایی را ایجاد کرد—استنتاج، روایت همکار، کارآگاه مشاور—که امروزه ژانر را تعریف می‌کند. پژوهشگران ادبی به تنش بین داستان‌های تجربی او و تعهدات ماورایی اشاره می‌کنند و بازتاب‌دهنده تلاش‌های ویکتوریایی و ادواردی برای آشتی دادن علم با غم و ناشناخته هستند. هولمز به یک آرchetype جهانی تبدیل شد که بر روایت‌های پلیسی، ترویج علم جنایی و فرهنگ طرفداران مدرن تأثیر گذاشت، از جمله جوامعی که خیابان بیکر را به عنوان جغرافیای تخیلی حفظ می‌کنند. رمان‌های تاریخی دویل، اگرچه اکنون کمتر خوانده می‌شوند، زمانی تصویر خود را به عنوان مردی جدی از حروف تثبیت کردند. کارنامه او نشان می‌دهد که چگونه یک نویسنده می‌تواند شخصیتی را اختراع کند که آن‌قدر قدرتمند است که همه چیز دیگری که او می‌خواست به دست آورد را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد، اما آن شخصیت نحوه تصور فرهنگ‌ها از خود هوش را بازتعریف کرد. تاریخ‌نگاران پزشکی مقایسه می‌کنند که بلاغت تشخیصی هولمز با باکتری‌شناسی نوظهور و آسیب‌شناسی جنایی دهه ۱۸۹۰ چگونه است، و به تلاش دویل برای حفظ داستان‌ها به‌طور علمی قابل‌قبول اشاره می‌کنند. جامعه ادبی بی‌قانون‌های خیابان بیکر، تأسیس شده در ۱۹۳۴، هولمز را به عنوان متنی زنده از طریق پاستیش و حاشیه‌نویسی علمی تلقی می‌کند. سفرنامه‌های دویل به قطب شمال و آفریقا، اگرچه کمتر از ادبیات کارآگاهی مشهور هستند، پزشکی امپراتوری و گردشگری ماجراجویی نسل او را مستند می‌کنند. اقتباس‌ها همچنان آزمایش می‌کنند که آیا عقل‌گرایی هولمز می‌تواند با جلوه‌های ویژه مدرن همزیستی داشته باشد بدون اینکه جذابیت استنتاجی خود را از دست بدهد.

1. 1859

   متولد در ادینبرو

   در اسکاتلند متولد شد و بعداً پزشکی را در دانشگاه ادینبرو تحصیل کرد.

2. 1887

   مطالعه در قرمز

   نخستین رمان شرلوک هولمز را در سالنامه کریسمس بی‌تون منتشر کرد.

3. 1893

   آخرین مشکل

   به نظر می‌رسید هولمز را در آبشار رایشنباخ کشته است و باعث اعتراض خوانندگان شد.

4. 1902

   هوند باکرویل

   رمانی منتشر کرد که قبل از بازگشت هولمز تنظیم شده بود و محبوبیت سری را تجدید کرد.

5. 1930

   درگذشت در کروبر

   در ساسکس درگذشت پس از دهه‌ها تولید ادبی و فعالیت عمومی.