بسی کولمن (Bessie Coleman) در ۲۶ ژانویه ۱۸۹۲ در آتلانتا، تگزاس، به‌دنیا آمد و یکی از سیزده فرزند در خانواده‌ای کشاورز از نژاد آفریقایی-آمریکایی و بومی آمریکایی بود، در منطقه‌ای که قانون جیم کرو و استثمار اقتصادی زندگی روزمره را شکل می‌داد. پدرش جورج کولمن، از نژاد چروکی، در سال ۱۹۰۱ به سرزمین هند رفت تا فرصت بهتری پیدا کند، در حالی که مادرش سوزان با کار در مزارع پنبه و کارهای خانگی فرزندان را بزرگ کرد. بسی چهار مایل به یک مدرسه‌ی یک‌کلاسه‌ی جداسازی‌شده می‌رفت و در ریاضیات و خواندن ممتاز بود در حالی که کارهایی که انجام می‌داد محدودیت‌هایی برای تحصیل رسمی ایجاد می‌کرد. در سال ۱۹۱۵ او به شیکاگو نقل مکان کرد و در جریان مهاجرت بزرگ به جنوب شهر پیوست و به‌عنوان مانیکوریست در آرایشگاه وایت ساکس در خیابان ۳۵ کار کرد. در آنجا داستان‌هایی از سربازان و خلبانان بازگشته از جنگ جهانی اول درباره‌ی هوانوردی شنید، زمینه‌ای که به‌نظر می‌رسید نماد آزادی مدرن باشد اما هنوز برای زنان سیاه‌پوست در مدارس پرواز آمریکایی بسته بود. هر برنامه‌ی هوانوردی آمریکایی که کولمن به آن مراجعه کرد به‌دلیل نژاد و جنسیت او را رد کرد؛ روزنامه‌ها و مربیانی از جمله رابرت اس. ابوت، ناشر شیکاگو دفندر، او را تشویق کردند که به خارج نگاه کند. کولمن از درآمد کار زیبایی و مشاغل رستورانی پول پس‌انداز کرد، در یک مدرسه‌ی زبان شیکاگو زبان فرانسه را آموخت و حمایت مالی از ابوت و جسی بینگا، یک بانکدار سیاه‌پوست برجسته، را تأمین کرد. عزم او بازتابی از آرزوی بزرگ‌تر دوران مهاجرت بود: شیکاگو سازمان‌های سیاسی، شبکه‌های مطبوعاتی و جامعه‌ای را ارائه می‌داد که به افراد بااستعداد که از مؤسسات سفیدپوست محروم بودند، کمک مالی می‌کرد. او در نوامبر ۱۹۲۰ به فرانسه رفت و نه تنها رویاهای شخصی بلکه وزن نمایندگی را به‌عنوان اولین زن سیاه‌پوست که در جستجوی گواهینامه بود، به دوش می‌کشید در دورانی که پرواز خود خبر اول روزنامه‌ها بود.

کولمن در مدرسه‌ی هوانوردی برادران کادرون در لو کروتو در سُم، سپس در مؤسسات معتبر تحت اعتبار فدراسیون هوانوردی بین‌المللی در نزدیکی پاریس آموزش دید و با کابین‌های باز سرد و کنترل‌های ابتدایی مواجه شد. مربیان فرانسوی و همکلاسی‌ها، که کمتر تحت تأثیر جداسازی آمریکایی بودند، او را بر اساس مهارتش قضاوت کردند؛ او دوره‌های پیشرفته‌ای در پروازهای نمایشی و تکنیک چتر نجات که برای خلبانان غیرنظامی غیرمعمول بود، گذراند. در ۱۵ ژوئن ۱۹۲۱، او گواهینامه‌ی خلبانی شماره ۶۰۱۳ فدراسیون هوانوردی بین‌المللی را دریافت کرد که پیش از گواهینامه‌ی آملیا ارهارت بود و کولمن را به اولین زن سیاه‌پوست خلبان در تاریخ مستند تبدیل کرد. او در سال ۱۹۲۱ به ایالات متحده بازگشت و متوجه شد که شهرت او موانع را از بین نمی‌برد: خطوط هوایی تجاری و هوانوردی نظامی همچنان بسته بودند، بنابراین او یک حرفه‌ی بارن‌استورمینگ را در نمایش‌های هوایی در سراسر جنوب و میانه‌ی غربی بنا کرد. اجراهای او شامل لوپ‌های لوپ، هشت‌های شکل و پرش‌های چتر نجات از Curtiss JN-4 Jennies بود که جمعیت‌های چندنژادی را به خود جلب می‌کردند وقتی که برگزارکنندگان اجازه‌ی نشستن یکپارچه را می‌دادند. کولمن از اجرای برنامه در مکان‌هایی که تماشاگران سیاه‌پوست را از نشستن برابر منع می‌کردند یا آن‌ها را به میدان‌های دور می‌فرستادند، امتناع کرد و بر دسترسی برابر تأکید کرد و از نفوذ قراردادها در صورت امکان استفاده کرد. او در کلیساها و مدارس درباره‌ی هوانوردی و ارتقاء نژادی سخنرانی کرد و رویای تأسیس یک مدرسه‌ی پرواز برای آفریقایی-آمریکایی‌ها را در سر داشت، جایی که هیچ‌کدام در داخل کشور وجود نداشت.

پوشش رسانه‌ای بین تحسین مهارت او و کاریکاتورهای نژادپرستانه نوسان داشت؛ او ارائه‌ای با وقار را پرورش داد—کت و شلوار چرمی، چکمه، و وقار—تا با کلیشه‌ها مقابله کند. در لس آنجلس، یک سانحه در حین فیلم‌برداری تبلیغاتی در سال ۱۹۲۳، استخوان‌هایش را شکست و حرفه‌اش را به تأخیر انداخت، اما او در عرض یک سال به آموزش و اجرا بازگشت.

زندگی کولمن در ۳۰ آوریل ۱۹۲۶ در حین یک پرواز آزمایشی در جکسون‌ویل، فلوریدا، با مکانیک ویلیام ویلس در کنترل به پایان رسید؛ یک آچار که در محفظه‌ی موتور رها شده بود، باعث نقص مکانیکی شد و هواپیما معکوس شد و او را بدون چتر نجات پرتاب کرد. او سی و چهار ساله بود؛ مراسم یادبودی در جکسون‌ویل و شیکاگو هزاران نفر را به خود جلب کرد و دفندر ابوت او را به‌عنوان پیشگام نژادی ستود. اگرچه حرفه‌اش تنها پنج سال عمومی پس از دریافت گواهینامه را دربر می‌گرفت، کولمن موانع را در زمینه‌ای که تحت سلطه‌ی مردان سفیدپوست بود، شکست و الهام‌بخش خلبانان بعدی از جمله ویلیام جی. پاول شد که او را در کمپین‌های بالک وینگز ذکر کرد و نسل تاسکیگی ایرمن‌ها. فضانورد مِی جمیسون کولمن را به‌عنوان پیشینی خود شناخت؛ وزارت خزانه‌داری ایالات متحده در سال ۲۰۲۳ یک ربع با تصویر او صادر کرد. سالگرد تولد او در برخی ایالت‌ها به‌عنوان روز بسی کولمن شناخته می‌شود و ترمینال بین‌المللی شیکاگو اوهار تاریخ او را به نمایش می‌گذارد. تاریخ‌نگاران تأکید می‌کنند که چگونه نژادپرستی آمریکایی محدودیت‌های خود را حتی به فناوری‌های جدیدی مانند پرواز صادر کرده است و پیگیری بین‌المللی آموزش را اجبار کرده است. با کسب گواهینامه در خارج و بازگشت به‌عنوان یک هنرمند، او هوانوردی را برای جوامع سیاه‌پوست قابل مشاهده کرد و به هنجارهای جیم کرو در قراردادهای سرگرمی چالش کشید. داستان او مرزهای تصوری را که می‌توانستند آسمان را تسخیر کنند، گسترش می‌دهد و همچنان الهام‌بخش کمپین‌ها برای تنوع در STEM و هوافضا است. آموزش‌های فرانسوی کولمن همچنین مدارهای جهانی دانش را نشان می‌دهد که سال‌ها قبل از قانون‌گذاری حقوق مدنی از ان exclusion داخلی عبور کرد. او همچنان به‌عنوان نماد شجاعت، عمل‌گرایی و هزینه‌ی اولین بودن زمانی که مؤسسات از پذیرش استعداد به‌طور برابر امتناع می‌کنند، باقی مانده است. موزه‌های هوانوردی جنی‌هایی را که او پرواز کرد و تاریخ‌های شفاهی از خواهرزاده‌ها را که حافظه‌ی خانوادگی او از انضباط و شوخی‌اش را حفظ کرده‌اند، به نمایش می‌گذارند. مواد آموزشی اداره‌ی هوانوردی فدرال به کولمن اشاره می‌کنند وقتی که درباره‌ی exclusion و مسیرهای اعتباربخشی بین‌المللی بحث می‌کنند. تاریخ‌نگاران جنسیت و فناوری قراردادهای بارن‌استورمینگ او را با درآمد خلبانان مرد مقایسه می‌کنند و موانع اقتصادی و اجتماعی را در هوانوردی سرگرمی دهه‌ی ۱۹۲۰ مستند می‌کنند.

1. 1892

   متولد در تگزاس

   در آتلانتا، تگزاس متولد شد و در یک خانواده‌ی بزرگ کشاورز بزرگ شد.

2. 1915

   به شیکاگو نقل مکان کرد

   در جریان مهاجرت بزرگ به شیکاگو نقل مکان کرد و در جنوب شهر کار کرد.

3. 1920

   آموزش در فرانسه

   برای آموزش در مدرسه‌ی کادرون به فرانسه سفر کرد پس از رد شدن از سوی ایالات متحده.

4. 1921

   گواهینامه کسب شد

   در ۱۵ ژوئن ۱۹۲۱ گواهینامه‌ی خلبانی بین‌المللی خود را دریافت کرد.

5. 1926

   پرواز آزمایشی مرگبار

   در جکسون‌ویل، فلوریدا در حین تمرین برای یک نمایش هوایی درگذشت.