پادشاه سلیمان در کتاب مقدس عبری به عنوان پادشاهی در قرن دهم قبل از میلاد ظاهر می‌شود که تاج و تخت داوود را بر اسرائیل و یهودا به ارث برد. طبق کتاب اول پادشاهان، او برای حکمت به جای ثروت دعا کرد و هر دو را دریافت کرد و از طریق قضاوت‌های معروفی مانند اختلاف دو مادر که یک کودک را ادعا می‌کردند، حکومت کرد. سلطنت او با گسترش اداری، شبکه‌های تجاری که به اوفیر می‌رسید و ساخت معبد اول در اورشلیم مرتبط است.

روایت کتاب مقدس به سلیمان نسبت می‌دهد که امثال و آوازها را تألیف کرده و سنت‌های یهودی، مسیحی و اسلامی بعدی کتاب‌های امثال، جامعه و آواز سلیمان را به او نسبت می‌دهند. بازدید ملکه سبا نماد شناخت بین‌المللی از دربار او بود. با این حال، همان منابع از مالیات‌های سنگین، کار اجباری و اتحادهای خارجی که با ازدواج مهر و موم شده بودند که اصول دینی را نقض می‌کردند، یاد می‌کنند.

پس از مرگ سلیمان در حدود 931 قبل از میلاد، پادشاهی بین رحبعام در یهودا و یربعام در اسرائیل تقسیم شد. چه به عنوان تاریخ خوانده شود و چه به عنوان پرتره‌ای الهیاتی، سلیمان به نماد حکمرانی حکیمانه تبدیل شد—و نمونه‌ای هشداردهنده از این که چگونه شکوه می‌تواند وحدت را فرسایش دهد.

1. c. 970 BC

   به تخت نشستن

   سلیمان پس از یک جانشینی مورد مناقشه که با حمایت نبی ناتان و کشیش صادوق حل شد، به جای داوود نشست.

2. c. 960 BC

   ساخت معبد

   کار بر روی معبد اورشلیم، با استفاده از چوب سدر از لبنان و صنعتگران ماهر، بخش زیادی از سلطنت اولیه او را به خود اختصاص داد.

3. c. 950 BC

   اوج سلطنت

   تجارت، پروژه‌های ساختمانی و تماس‌های بین‌المللی اوج قدرت اسرائیلی متحد را در روایت کتاب مقدس نشان می‌دهد.

4. c. 931 BC

   مرگ و تقسیم

   مرگ سلیمان شورشی علیه پسرش رحبعام را برانگیخت و منجر به تقسیم به اسرائیل شمالی و یهودا جنوبی شد.