شارلمان (Charlemagne)، شارل بزرگ، حدود سال ۷۴۷ در نزدیکی لیژ در قلب فرانک‌ها به دنیا آمد، پسر پپین کوتاه، که آخرین پادشاه مروونژی را با برکت پاپ برکنار کرد و خط سلطنت کارولنژی را بنیان‌گذاری کرد. شارل و برادرش کارلومان در سال ۷۶۸ پس از مرگ پپین به حکومت مشترک رسیدند و فرانسه را تقسیم کردند تا اینکه مرگ کارلومان در سال ۷۷۱ شارل را به عنوان تنها پادشاه فرانک‌ها باقی گذاشت. جامعه فرانکی ترکیبی از اشراف‌زاده‌های جنگجوی ژرمن، روحانیون مسیحی و بقایای واژگان اداری رومی بود؛ شارل جوان در سوارکاری، تسلیحات و سیاست‌های اتحاد از طریق کمپین‌های نظامی سالانه آموزش دید. اتحادهای ازدواج و تقسیم غنایم اشراف را به تاج وابسته می‌کرد در حالی که اگر پاداش‌ها ناکافی بود، خطر شورش وجود داشت. شارل طبق بیوگرافی آین‌هارد، از نظر جسمی تأثیرگذار بود و به شکار، شنا و یادگیری در سنین بالاتر علاقه‌مند بود، هرچند که سواد ابتدایی داشت. پاپی که از تهدید لامباردها در ایتالیا و محدودیت‌های بیزانسی رنج می‌برد، به دنبال محافظان فرانکی بود که بتوانند از رم دفاع کنند و مسیحیت ارتدوکس را در برابر هرزگی و عمل‌های بت‌پرستی در مرزها پیش ببرند. سرزمین‌های ساکسون در شرق راین هنوز بت‌پرست و در برابر مالیات مقاوم بودند؛ شارل دهه‌ها در آنجا جنگید و شامل غسل تعمید اجباری و اخراج‌های جمعی شد که تاریخ‌نگاران اکنون به عنوان نسل‌کشی فرهنگی و همچنین شکل‌گیری دولت تحلیل می‌کنند. expeditions مارش اسپانیایی علیه امویان اندلس افسانه‌های رولاند را تولید کرد که بعداً در «سرود رولاند» رمانتیک شد، هرچند که نبرد تاریخی در گذرگاه رونسه‌وال شکست عقب‌نشینی بود نه پیروزی. تا سال ۸۰۰، شارل بخش‌های زیادی از اروپا غربی را فراتر از هر مقام واحد از زمان روم باستان تحت حکومت داشت.

در روز کریسمس ۸۰۰، پاپ لئو سوم شارل را در کلیسای سنت پیتر در رم امپراتور تاج‌گذاری کرد و عنوان امپراتوری را در غرب احیا کرد و پیوندی بین سلطنت و تأیید پاپ را در مراسمی که آین‌هارد به آن شک داشت، برقرار کرد، اما معنای سیاسی آن واضح بود. شارلمان از طریق میسی دومینیکی، فرستادگان سلطنتی که بر شمارندگان نظارت می‌کردند، و کپی‌تول‌ها—فرمان‌های قانونی درباره اصلاح کلیسا، سکه‌زنی، آموزش، خدمت نظامی و اقتصاد مانور—حکومت می‌کرد و سعی در ایجاد حکومتی مسیحی یکنواخت در مناطق متنوع داشت. در آیشن او کاخ کلیسایی را بر اساس سن ویتال در راونا ساخت و از معماری برای تأکید بر زیبایی‌شناسی امپراتوری رومی-مسیحی استفاده کرد. دانشمندان دربار به رهبری الکوین از یورک از سال ۷۸۲ رنسانس کارولنژی را ترویج کردند: خط کارولنژی استانداردسازی شده که خوانایی نسخه‌های خطی را بهبود می‌بخشید، مدارس صومعه، و کپی‌برداری از متون کلاسیک و پدران کلیسا که یادگیری را در قرون اولیه قرون وسطی حفظ می‌کرد. زندگی آین‌هارد «زندگی شارلمان» را به تصویر می‌کشد که حاکمی است که قوانین بربرها را جمع‌آوری می‌کند، لیتورژی را اصلاح می‌کند و در حین صرف غذا در تالار بزرگ با روحانیون درباره الهیات بحث می‌کند. از نظر اقتصادی، شارل بر سکه‌زنی نقره‌ای، اصلاح وزن و اندازه‌ها و نگهداری پل‌ها و جاده‌ها که به قدرت سلطنتی مرتبط بود، تأکید داشت. روابط با خلیفه عباسی هارون الرشید شامل هدیه فیل ابوالعباس بود که نماد نفوذ دیپلماتیک بود. جنگ‌های مرزی علیه وایکینگ‌ها در شمال، آوارها در شرق و شورش‌های داخلی مانند شورش‌های پسرانش که جانشینی را آزمایش می‌کردند، ادامه داشت. عنوان امپراتوری روابط با بیزانس را تحت فشار قرار داد که ادعای انحصاری امپراتوری رومی را داشت، اما حکمرانی عملی همچنان فرانکی و ژرمنی در عادت باقی ماند.

شارلمان در ۲۸ ژانویه ۸۱۴ در آیشن درگذشت و امپراتوری را به پسرش لویی دیندار واگذار کرد؛ تقسیم‌های بعدی بین نوه‌ها و پیمان ورادون در سال ۸۴۳ قلمروها را تقسیم کرد و پیش‌درآمدی برای فرانسه و آلمان را نوید داد. تاریخ‌نگاران قرون وسطی او را به عنوان پادشاه جنگجوی مسیحی ایده‌آل‌سازی کردند؛ امپراتوران مقدس روم بعداً قرن‌ها به او تکیه کردند. فرهنگ نسخه‌نویسی کارولنژی متون ویرژیل، آگوستین و قانون رومی را حفظ کرد که ممکن بود در تکه‌تکه شدن پس از روم ناپدید شوند. تاریخ‌نگاران درباره عمق سواد شخصی او بحث می‌کنند—آین‌هارد می‌گوید که او نوشتن را دیر یاد گرفت و لوح‌ها را زیر بالش نگه می‌داشت—اما برنامه فرهنگی وابسته به نام او چشم‌انداز فکری اروپا غربی را تغییر داد. شارلمان فضای سیاسی اروپا را با پیوند دادن سلطنت ژرمنی، عناوین امپراتوری رومی و مأموریت مسیحی بازتعریف کرد. نهادهای اتحادیه اروپا گاهی او را به عنوان نماد وحدت قاره‌ای یاد می‌کنند که توسط تاریخ‌نگاران ملی‌گرا بر سر تکه‌تکه شدن پس از مرگش مورد مناقشه قرار می‌گیرد. باستان‌شناسی در آیشن و اینگلهایم همچنان تصویر زندگی دربار و شبکه‌های تجاری را اصلاح می‌کند. مدل‌های حکمرانی فئودالی بخشی از اعطای مصونیت و منافع کارولنژی به اشراف در ازای خدمت را ردیابی می‌کنند. ترکیب شمشیر و کتاب مقدس شارلمان نظریه‌های سیاسی مذهبی اروپا را برای جنگ‌های صلیبی و نظریه‌های پادشاهی مقدس شکل داد. شارلمان همچنان نقطه عطفی بین روم باستان و اروپا قرون وسطی باقی می‌ماند، حاکمی که امپراتوری‌اش کوتاه‌تر از سایه فرهنگی‌اش بود. نسخه‌های خطی کارولنژی در کتابخانه‌های ملی از پاریس تا وین منابع اصلی برای کلاسیک‌دانان هستند که متون رومی را بازیابی می‌کنند. باستان‌شناسان در آیشن لایه‌های مجموعه کاخ را حفاری می‌کنند و کالاهای تجاری از کهربای بالتیک تا نقره اسلامی را کشف می‌کنند. تاریخ‌نگاران مقایسه‌ای قانون‌های شارلمان را با سنت‌های بعدی مگنا کارتا مقایسه می‌کنند و قوس‌های طولانی تعهدات سلطنتی مکتوب در اروپا را ردیابی می‌کنند. گفتمان‌های ادغام اروپا گاهی امپراتوری او را به عنوان پیشینه‌ای برای وحدت در میان تنوع زبانی و قانونی یاد می‌کنند. پادکست‌های تاریخ قرون وسطی و سخنرانی‌های عمومی به طور منظم تاج‌گذاری او را به عنوان نقطه عطفی بین تخیل سیاسی باستان و قرون وسطی مرور می‌کنند. کتاب‌های درسی مدارس در سراسر اروپا هنوز فئودالیسم و یادگیری صومعه‌ای را از طریق مثال‌های کارولنژی که بر اساس سلطنت و اصلاحات دربار او است، معرفی می‌کنند. تاریخ‌نگاران هنر طراحی‌های عاجی و نورپردازی‌های نسخه‌نویسی از دوران او را به عنوان تبلیغات بصری برای امپراتوری مسیحی تحلیل می‌کنند و فرهنگ مادی را به الهیات سیاسی پادشاهی مقدس متصل می‌کنند. نظرسنجی‌های دانشگاهی قرون وسطی از قانون‌های او برای نشان دادن تلاش‌های حاکمان در جهت حکمرانی استاندارد در قلمروهای زبانی مختلف استفاده می‌کنند. خوانندگان و محققان همچنان به مشاوره با بیوگرافی‌ها، مکاتبات و مجموعه‌های آرشیوی ادامه می‌دهند تا زمینه این دستاوردها را بازسازی کنند.

1. 747

   متولد کارولنژی

   به خانواده حاکم فرانک‌ها به عنوان پسر پپین کوتاه متولد شد.

2. 768

   پادشاه فرانک‌ها شد

   پس از پپین، به طور اولیه با برادرش کارلومان حکومت را به اشتراک گذاشت.

3. 774

   فتح ایتالیا لامباردی

   پادشاهی لامبارد را شکست داد و تاج آهن ایتالیا را به دست آورد.

4. 800

   تاج‌گذاری به عنوان امپراتور

   در روز کریسمس توسط پاپ لئو سوم در رم تاج‌گذاری شد.

5. 814

   مرگ در آیشن

   پس از بیش از چهار دهه حکومت در آیشن درگذشت.