ژژرب برنارد شاو (George Bernard Shaw) در سال ۱۸۵۶ در دوبلین به دنیا آمد و فرزند یک بازرگان غلات ناموفق و یک معلم موسیقی بود که در نهایت به لندن رفت و شاو جوان را با خود برد. او از تحصیلات رسمی امتناع کرد، در یک دفتر املاک کار کرد و سپس خود را به دایره‌های سوسیالیستی لندن، گیاه‌خواری و جامعه فابیان انداخت، جایی که جزوه‌هایش برای اصلاح تدریجی به جای انقلاب استدلال می‌کرد. نقد موسیقی و بررسی‌های تئاتر هزینه‌های او را پرداخت کرد در حالی که او سبک نثری از پارادوکس و تحریک را پرورش می‌داد.

نمایشنامه‌های شاو از احساسات ویکتوریایی امتناع کردند. «پیگمالیون» تحرک طبقاتی را به کمدی تبدیل کرد و به یک دختر گل‌فروش آموزش داد تا به عنوان یک دوشس ظاهر شود؛ «شغل خانم وارن» به فحشا پرداخت؛ «سرهنگ باربارا» دین را با تولید مهمات پیوند داد. او بر پیش‌نویس‌های طولانی اصرار داشت که ایده‌هایش را به طور کامل توضیح می‌دادند، درست مانند درام‌هایی که آن‌ها را به تصویر می‌کشیدند. «انسان و سوپرمن» مفهوم نیروی زندگی را معرفی کرد، در حالی که «قدیس ژان» ژان دارک را به عنوان یک قهرمان انقلابی پروتستان به جای یک شهید احساساتی به تصویر کشید.

او در سال ۱۹۲۵ جایزه نوبل را دریافت کرد—که تنها پس از امتناع اولیه‌اش آن را پذیرفت—شاو در سنین بالا همچنان پرکار باقی ماند و با دیکتاتورها و دموکرات‌ها مکاتبه کرد و هرگز نقش خود را به عنوان یک مزاحم عمومی رها نکرد. او در سال ۱۹۵۰ در آیوتر سنت لارنس پس از سقوطی در باغش درگذشت و بیش از پنجاه نمایشنامه را به جا گذاشت که صحنه را به یک محفل برای بحث‌های اخلاقی با لباس خنده تبدیل کرد.

1. ۱۸۷۶

   ورود به لندن

   به لندن نقل مکان کرد و شروع به نوشتن رمان‌ها، نقدها و جزوه‌های سوسیالیستی کرد.

2. ۱۸۹۴

   آرمس و مرد

   با یک کمدی ضدرمانتیک جنگی در وست اند موفقیت کسب کرد.

3. ۱۹۱۲

   اجرای پیگمالیون

   نمایشی را افتتاح کرد که به محبوب‌ترین اثر او تبدیل شد.

4. ۱۹۲۵

   جایزه نوبل

   در حالی که به انتشار پیش‌نویس‌های بحث‌برانگیز ادامه می‌داد، جایزه ادبیات را دریافت کرد.

5. ۱۹۵۰

   درگذشت در هرتفوردشایر

   در سن نود و چهار سالگی پس از آسیب به پایش در حین هرس درختان درگذشت.