همر (Homer) نامی است که به دو حماسه‌ای که سنت قهرمانی یونانی را در حدود قرن هشتم و هفتم قبل از میلاد متبلور کرد، تعلق دارد، هرچند که زندگی‌نامه‌های باستانی و دانشمندان مدرن در این مورد اختلاف نظر دارند که آیا یک شاعر منفرد، نسل‌هایی از خوانندگان یا یک سنت جمعی آنها را تولید کرده‌اند. یونانی‌ها خود همر را در ایونی، شاید در خیوس یا اسمیرنا تصور کردند و شاعر نابینایی را تصور کردند که شاهد یا کانالی از عصر قهرمانان بوده است. آنچه باقی مانده، نه سوابق تاریخی بلکه 28000 خط از هگزامتر داکتیلیک است که شکل‌دهنده به یادآوری جنگ، تبعید و caprice الهی در فرهنگ‌های مدیترانه‌ای است.

ایلیاد بر خشم آکیلس در طول هفته‌های جنگ تروآ تمرکز دارد و از طریق نبردها، سخنرانی‌ها و مرگ هکتور، به بررسی افتخار، مرگ و ترحم می‌پردازد. ادیسه بازگشت ده ساله اودیسه از تروآ را از طریق سایکلوس، سیرس، دنیای زیرین و بازگشتی که نیاز به پنهان‌کاری و انتقام دارد، دنبال می‌کند. هر دو حماسه بر اساس فرمول‌های شفاهی قدیمی— صفات، صحنه‌های نوعی، خطوط تکراری— داستان‌هایی با عمق روان‌شناختی را شکل می‌دهند که یونانی‌های بعدی به عنوان کانون اخلاقی و آموزشی در نظر می‌گرفتند.

ویرایشگران اسکندرانی متون را در حدود قرن دوم قبل از میلاد تثبیت کردند و شاعران رومی از ویرژیل به بعد به اقتدار همر پاسخ دادند. هر سنت حماسی بعدی در اروپا، از دانته تا میلتون و جویس، با همر به عنوان منبع مذاکره می‌کند. چه او به عنوان یک فرد زندگی کرده باشد یا نه، 'همر' نام لحظه‌ای است که آواز گفتاری به سنگ‌بنای ادبیات یک تمدن تبدیل شد.

1. c. 8th century BC

   ترکیب حماسه

   ایلیاد و ادیسه احتمالاً از سنت شفاهی در یونان باستان متبلور شده‌اند.

2. c. 776 BC

   زمینه پانهلنیک

   حماسه‌های همری در حالی که یونانی‌ها برای جشنواره‌ها و استعمار گرد هم می‌آمدند، منتشر شد.

3. c. 6th century BC

   خوانش‌های آتنی

   آتن پیسیستراتید به طور گزارش شده‌ای اجراهای رپسوید همری را سازماندهی کرد.

4. c. 2nd century BC

   استانداردسازی اسکندرانی

   دانشمندان در اسکندریه متون را ویرایش و کپی کردند که به نسخه‌های دریافتی تبدیل شدند.