کرک داگلاس (Kirk Douglas) در 9 دسامبر 1916 در آمستردام، نیویورک به دنیا آمد، پسر مهاجران یهودی روسی فقیر که در خانه به ییدیش صحبت می‌کردند. پدرش پارچه و ضایعات می‌فروخت و مادرش با بیماری روانی دست و پنجه نرم می‌کرد و ایسر جوان در حالی که با کمک بورس تحصیلی و اراده‌ای سرسختانه از دانشگاه سنت لارنس و آکادمی هنرهای دراماتیک آمریکا فارغ‌التحصیل می‌شد، ده‌ها شغل را تجربه کرد—از ظرف‌شویی تا مربی کشتی. او در اوایل حرفه‌اش نامش را تغییر داد، تصمیمی که بعدها آن را هم عملی و هم دردناک توصیف کرد و فشار بر روی هنرمندان قومی برای ادغام در تئاتر آمریکایی قرن بیستم را منعکس می‌کرد. نقش‌های برادوی در خواهران سه‌گانه و بوسه و بگویید پیش از اولین حضورش در فیلم عشق عجیب مارثا آیوِرز (1946) بود، جایی که حضور فیزیکی انفجاری‌اش او را از مردان اصلی نرم‌تر جدا کرد. داگلاس شخصیتی از انرژی متراکم را پرورش داد: فک فشرده، چشمان درخشان، صدایی که می‌توانست در یک صحنه هم لطافت و هم خشم را به نمایش بگذارد. او در سال 1943 با دیانا دیل ازدواج کرد و سپس در سال 1954 با آن بویدنز، خانواده‌ای را بزرگ کرد که شامل بازیگر مایکل داگلاس می‌شد، اما تصویر عمومی‌اش همچنان به عنوان یک مبارز خودساخته که از احساسات آسان امتناع می‌کرد، باقی ماند.

در طول دهه 1950، داگلاس یکی از پردرآمدترین ستاره‌های هالیوود شد و نقش‌هایی را انتخاب کرد که قدرت را به چالش می‌کشیدند نه راحتی. در قهرمان (1949) او نقش یک بوکسور بی‌رحم را بازی کرد؛ در آس در سوراخ (1951) یک خبرنگار بدبین که از فاجعه بهره‌برداری می‌کند؛ در اشتیاق به زندگی (1956) یک وینسنت ون گوگ آشفته؛ و در راه‌های افتخار (1957) یک سرهنگ فرانسوی که از سربازان محکوم به ترس دفاع می‌کند. همکاری او با کارگردان استنلی کوبریک در هر دو فیلم راه‌های افتخار و اسپارتاکوس (1960) او را در مرکز سینمای سیاسی در دوران لیست سیاه قرار داد. داگلاس به‌طور مشهور اصرار داشت که نویسنده لیست سیاه دالتون ترامبو اعتبار صفحه نمایش را برای اسپارتاکوس دریافت کند، حرکتی پرخطر که به شکستن سکوت صنعت در مورد هنرمندان تحت تعقیب کمک کرد. او همچنین شرکت برینا پروداکشنز را تأسیس کرد و فیلم‌هایی تولید کرد که به او کنترل خلاقانه‌ای نادر در میان ستاره‌های قراردادی داد. او خارج از صفحه نمایش از سقوط هلیکوپتر و سکته مغزی در سال 1996 جان سالم به در برد که گفتار او را مختل کرد و سپس دوباره سخنرانی عمومی را یاد گرفت و به بازیگری در نود سالگی بازگشت.

داگلاس تقریباً از تمام هم‌عصران خود در دوران طلایی هالیوود عمر کرد و خاطرات و رمان‌هایی منتشر کرد و به طور قابل توجهی به اهداف خیریه، از جمله بیمارستان‌های کودکان و بازسازی زمین‌های بازی لس آنجلس کمک کرد. او در دهه‌های بعد با اعضای خانواده‌ای که از او دور شده بودند، به‌طور عمومی آشتی کرد و پس از سال‌ها فاصله از عمل مذهبی، به‌طور علنی درباره یهودیت صحبت کرد. وقتی او در 5 فوریه 2020 در سن 103 سالگی درگذشت، یادداشت‌های ترحیم نه تنها فهرستی از اجراهای به یاد ماندنی بلکه حرفه‌ای را به یاد آورد که بر اساس سرکشی بنا شده بود—در برابر فقر، پدرسالاری استودیو و ارعاب سیاسی. کار او به انتقال هالیوود از پرستش ستاره‌های سیستم استودیو به سمت پروژه‌های تولیدکننده محور که می‌توانستند به جنگ، کار و یکپارچگی هنری بپردازند، کمک کرد. بازیگران جوان‌تر به تعهد فیزیکی او به آماده‌سازی نقش‌ها توجه کردند و تاریخ‌نگاران سینمای آمریکا اسپارتاکوس را به عنوان نقطه عطفی در اعتبار نویسندگان سرکوب شده ذکر می‌کنند. داگلاس همچنان یک نقطه مرجع برای چگونگی استفاده یک هنرمند از ستاره‌سازی به عنوان اهرمی برای وجدان و همچنین گیشه است.

1. 1916

   متولد در آمستردام، نیویورک

   به عنوان ایسر دانیلوویچ به دنیا آمد و به خانواده‌ای یهودی روسی در نیویورک شمالی تعلق داشت.

2. 1949

   قهرمان

   به عنوان یک بوکسور با اخلاق پیچیده، اولین نامزدی جایزه اسکار خود را کسب کرد.

3. 1957

   راه‌های افتخار

   با استنلی کوبریک در یک درام دادگاهی ضد جنگ که در جنگ جهانی اول تنظیم شده بود، همکاری کرد.

4. 1960

   اسپارتاکوس

   در یک فیلم حماسی درباره شورش بردگان بازی کرد و به تولید آن کمک کرد که سکوت لیست سیاه را شکست.

5. 2020

   درگذشت در 103 سالگی

   در بیورلی هیلز درگذشت و یکی از آخرین ستاره‌های بزرگ دوران کلاسیک هالیوود بود.