لودویگ وان بتهون (Ludwig van Beethoven) در بن به دنیا آمد و به عنوان پیانیست و آهنگساز آموزش دید و سپس به وین نقل مکان کرد، جایی که با یوزف هایدن تحصیل کرد و وارد دایره‌های موسیقی برجسته شد. آثار اولیه او تسلط بر فرم‌های کلاسیک مرتبط با موتسارت و هایدن را نشان داد، اما سبک او به سرعت دراماتیک‌تر و ساختاری ماجراجویانه‌تر شد. تا آغاز قرن نوزدهم، او به عنوان یک آهنگساز پیشرو در اروپا شناخته شده بود.

دوره میانی بتهون دامنه بیانی سمفونی، سونات و کنسرتو را گسترش داد و آثارش مانند سمفونی اروئیکا و سمفونی پنجم روایت موسیقایی و قوس عاطفی را دوباره تعریف کردند. از دست دادن شنوایی پیشرفته، که از اواخر بیست سالگی آغاز شد، بحران شخصی او را تشدید کرد اما نتوانست تولید آثارش را متوقف کند. در سال‌های بعد، او آثار تکنیکی و فلسفی بلندپروازانه‌ای تولید کرد، از جمله کوارتت‌های رشته‌ای دیرهنگام و سمفونی نهم.

تنظیم او از 'سرود شادی' شیلر به نماد جهانی برادری انسانی تبدیل شد و بعدها در زمینه‌های سیاسی و مدنی مدرن پذیرفته شد. بتهون تصویر عمومی آهنگساز را از خدمتکار دربار به یک بینش‌گر هنری مستقل تغییر داد. تأثیر او در رپرتوار کنسرت، آموزش موسیقی و ایده‌های فرهنگی درباره خلاقیت در برابر سختی‌ها بنیادی باقی مانده است.

1. 1770

   متولد در بن

   در انتخابیه کلن به دنیا آمد و تحت آموزش پدرش که موسیقیدان بود، تربیت شد.

2. 1792

   انتقال به وین

   در پایتخت موسیقی اروپا مستقر شد و حرفه‌ای به عنوان آهنگساز-اجراکننده ساخت.

3. 1804

   سمفونی اروئیکا

   سمفونی شماره ۳ را کامل کرد و نقطه عطفی بزرگ در سبک را رقم زد.

4. 1824

   نخستین اجرای سمفونی نهم

   سمفونی نهایی خود را با وجود نقص شنوایی عمیق ارائه داد.

5. 1827

   درگذشت در وین

   پس از بیماری طولانی درگذشت و توسط جمعیت بزرگی سوگواری شد.