متولد 1843 در کلاوستال در کوه‌های هارز، رابرت هاینریش هرمان کوخ ابتدا پزشکی روستایی را تمرین کرد و سپس به میکروسکوپی در یک آزمایشگاه خانگی روی آورد. در 1876 نشان داد که باسیلوس آنتراسیس عامل سیاه‌زخم است و چرخه زندگی این موجود را عکاسی کرده و روش‌هایی برای جداسازی کشت‌های باکتری خالص ایجاد کرد.

ارائه کوخ در 1882 به انجمن فیزیولوژیکی برلین، مایکوباکتریوم توبرکلوزیس را شناسایی کرد، باکتری مسئول بیماری که یک در هفت اروپایی را می‌کشت. چهار معیار او—که به عنوان فرضیات کوخ شناخته می‌شود—استاندارد طلایی برای پیوند میکروب‌های خاص به بیماری‌های خاص شد و پزشکی را از حدس‌های مبتنی بر علائم به سمت اثبات آزمایشگاهی تغییر داد.

اکتشافات در مصر و هند منجر به جداسازی ویبریو کلرا شد، اگرچه اختلافات اولویت با محقق ایتالیایی فیلیپو پچینی برای دهه‌ها ادامه داشت. کوخ همچنین به دنبال توبرکولین به عنوان یک عامل درمانی بود، ناکامی که تأثیر او به عنوان مدیر مؤسسه بیماری‌های عفونی در برلین را کاهش نداد. او در 1910 درگذشت و میکروبیولوژی را به عنوان یک رشته بر اساس روش‌های خود بنا نهاد.

1. 1843

   متولد در کلاوستال

   در دانشگاه گوتینگن پزشکی خواند و سپس به عنوان پزشک ناحیه در شرق پروس روستایی خدمت کرد.

2. 1876

   پیشرفت در سیاه‌زخم

   اثبات کرد که یک باکتری خاص باعث سیاه‌زخم می‌شود و توجه فردیناند کونه و جامعه علمی آلمان را جلب کرد.

3. 1882

   شناسایی باسیل سل

   کشف باسیل سل را در برلین اعلام کرد، لحظه‌ای که بعداً به اهمیت کشف واکسن هاری پاستور مقایسه شد.

4. 1883

   اکتشاف وبا در مصر و هند

   باکتری‌های شکل کاما را از قربانیان وبا در طول اپیدمی‌ها جداسازی کرد و درک بیماری‌های منتقله از آب را پیشرفت داد.

5. 1910

   مرگ در بادن-بادن

   به دلیل بیماری قلبی درگذشت؛ روش‌های کوخ تا آن زمان به استاندارد عملی در آزمایشگاه‌های جهانی تبدیل شده بودند.