کلیوپاترا هفتم (Cleopatra) در دودمان بطلمیوسی متولد شد، حاکمان یونانی مصر که عناوین فرعونی را در حالی که از اسکندریه—شهری مشهور به کتابخانه، تجارت و یادگیری—حکومت می‌کردند، به خود گرفتند. او یکی از معدود بطلمیوس‌ها بود که زبان مصری را آموخت و خود را به عنوان یک الهه زنده معرفی کرد و سنت‌های هلنیستی و بومی را ترکیب کرد تا قدرت را در یک پادشاهی بی‌ثبات که تحت فشار گسترش روم بود، مشروعیت بخشد.

پس از جنگ داخلی با برادرش بطلمیوس سیزدهم، کلیوپاترا با جولیوس سزار متحد شد و تاج و تختش را تأمین کرد و پسری به نام سزارین متولد کرد. پس از ترور سزار، او با مارک آنتونی متحد شد و قدرت دریایی، تأمین غلات و دیپلماسی شخصی را در تلاشی برای حفظ استقلال مصر و گسترش نفوذ در مدیترانه شرقی ترکیب کرد. همکاری آنها هم یک ائتلاف سیاسی و هم یک نمایش فرهنگی شد.

شکست در آکتیوم در سال 31 قبل از میلاد و حمله اوکتویان به مصر پایان سلطنت کلیوپاترا بود. او به جای اینکه در یک پیروزی رومی به نمایش گذاشته شود، به خودکشی—به طور سنتی با نیش مار—در سال 30 قبل از میلاد روی آورد. روم مصر را ضمیمه کرد، اما افسانه کلیوپاترا از طریق تبلیغات رومی و ادبیات بعدی رشد کرد و او را به عنوان یک حاکم باهوش که هوش و اراده‌اش چالش‌های ساده‌انگارانه را به تصویر می‌کشد، معرفی کرد.

1. 69 BC

   زاده شدن در اسکندریه

   در دربار بطلمیوسی در میان رقابت و فشار رومی بزرگ شد.

2. 48 BC

   اتحاد با سزار

   پس از جنگ اسکندریه، با حمایت رومی تاج و تخت را بازپس گرفت.

3. 41 BC

   همکاری با آنتونی

   ائتلاف سیاسی و شخصی را برای مقابله با اوکتویان در رم تشکیل داد.

4. 31 BC

   نبرد آکتیوم

   شکست دریایی توسط نیروهای اوکتویان امیدهای قدرت مستقل را ویران کرد.

5. 30 BC

   مرگ و ضمیمه روم

   در اسکندریه درگذشت؛ مصر به یک استان رومی تبدیل شد.