اوتو فون بیسمارک (Otto von Bismarck) در سال ۱۸۱۵ در یک خانواده یانکر در پروس به دنیا آمد و به عنوان یک نماینده محافظه‌کار وارد سیاست شد که در ابتدا با ملی‌گرایی لیبرال مخالفت می‌کرد. انتصاب او به عنوان سفیر پروس در پاریس و سن پترزبورگ به او آموخت که تعادل قدرت را با دقت سرد بخواند، مهارت‌هایی که او پس از اینکه پادشاه ویلهلم اول او را در سال ۱۸۶۲ به عنوان وزیر-نخست منصوب کرد، به طرز بی‌رحمانه‌ای به کار برد.

بیسمارک سه جنگ سریع—علیه دانمارک، اتریش و فرانسه—را مهندسی کرد که راه را برای وحدت آلمان تحت رهبری پروس هموار کرد. در سال ۱۸۷۱ در ورسای به عنوان امپراتور آلمان اعلام شد و امپراتوری قانون اساسی را ساخت که قدرت سلطنتی را حفظ کرد و در عین حال انرژی ملی‌گرایانه را به یک ساختار دولتی مدرن هدایت کرد.

به عنوان صدراعظم تا سال ۱۸۹۰، او بیمه اجتماعی را پیشگام کرد، اتحادها را برای ایزوله کردن فرانسه دستکاری کرد و به بحث‌های پارلمانی به عنوان ابزاری نه به عنوان محدودیتی نگاه کرد. پس از برکناری توسط ویلهلم دوم، او سال‌های پایانی زندگی‌اش را به هشدار درباره جاه‌طلبی‌های امپریالیستی بی‌پروا گذراند و آلمان متحد را باقی گذاشت که قدرت و تنش‌های آن قرن بیستم را دگرگون کرد.

1. 1815

   متولد در شونهاوزن

   در میان اشراف پروسی بزرگ شد و حقوق را مطالعه کرد قبل از اینکه وارد سیاست محافظه‌کارانه در کنفدراسیون آلمان شود.

2. 1862

   منصوب به وزیر-نخست

   کنترل دولت پروس را به دست گرفت و اعلام کرد که مسائل بزرگ با 'آهن و خون' حل خواهند شد، نه با سخنرانی.

3. 1871

   اعلام در ورسای

   پس از شکست فرانسه، ویلهلم اول در سالن آینه‌ها به عنوان امپراتور آلمان اعلام شد و وحدت را کامل کرد.

4. 1884

   آغاز گسترش استعماری

   حفاظت‌نشین‌هایی در آفریقا و اقیانوس آرام به دست آورد و نفوذ آلمان را در خارج از کشور گسترش داد در حالی که اولویت‌های قاره‌ای را حفظ کرد.

5. 1890

   برکناری توسط ویلهلم دوم

   پس از برخورد با امپراتور جدید، از مقام خود برکنار شد و دوران تعادل محتاطانه در دیپلماسی اروپایی به پایان رسید.