شیخ زاید بن سلطان آل نهیان (Sheikh Zayed bin Sultan Al Nahyan) حدود سال 1918 در ابوظبی به دنیا آمد و در یک جامعه بدوی بزرگ شد که حقوق آب و چرا، بقا را شکل می‌داد. او در سال 1946 به عنوان حاکم العین و در سال 1966 به عنوان امیر ابوظبی منصوب شد و از ثروت نوظهور نفت برای ساخت مدارس، بیمارستان‌ها و مسکن استفاده کرد و به جای انباشت درآمد برای یک الیت محدود، به رفاه عمومی توجه کرد.

زاید درک کرد که امارت‌های فردی نمی‌توانند به تنهایی آینده خود را تأمین کنند. او با مقامات بریتانیایی و حاکمان دیگر برای تشکیل امارات متحده عربی در 2 دسامبر 1971 مذاکره کرد، زمانی که هفت امارت تحت یک قانون اساسی فدرال به هم پیوستند. او به عنوان رئیس‌جمهور تا زمان مرگش، مشاوره قبیله‌ای را با سرمایه‌گذاری متمرکز در زیرساخت، هوانوردی و آموزش متعادل کرد.

سیاست خارجی او به همبستگی عربی، میانجی‌گری و کمک‌های سخاوتمندانه به کشورهای در حال توسعه تمایل داشت. زاید همچنین حامی حفاظت از محیط زیست بود و بیمارستان شاهین ابوظبی را تأسیس کرد و پروژه‌های جنگل‌کاری در بیابان را حمایت کرد. وقتی در سال 2004 درگذشت، امارات متحده عربی به یک مرکز مالی و پل دیپلماتیک بین شرق و غرب تبدیل شده بود—تحولی که از رهبری صبور و مبتنی بر توافق او جدا نیست.

1. 1918

   متولد در ابوظبی

   در خانواده حاکم آل نهیان در میان اقتصاد مروارید و کشف تدریجی منابع نفتی بزرگ شد.

2. 1966

   حاکم ابوظبی می‌شود

   رهبری را به عهده گرفت و مدرنیزاسیون را با استفاده از صادرات رو به رشد نفت تسریع کرد.

3. 1971

   استقلال و ریاست‌جمهوری امارات متحده عربی

   فدراسیون را در 2 دسامبر اعلام کرد؛ به عنوان نخستین رئیس‌جمهور امارات متحده عربی تازه مستقل انتخاب شد.

4. 1990s

   گسترش کمک‌های انسانی جهانی

   کمک‌های توسعه‌ای خارجی را افزایش داد و امارات متحده عربی را به یکی از بزرگ‌ترین اهداکنندگان کمک در جهان به ازای هر نفر تبدیل کرد.

5. 2004

   درگذشت در 86 سالگی

   در سرتاسر جهان عرب مورد عزاداری قرار گرفت؛ عزاداری ملی وضعیت او را به عنوان پدر بنیان‌گذار امارات متحده عربی مدرن منعکس کرد.